FACE TO FACE (PROJECT)

"You can discover more about a person in an hour of play than in a year of conversation." (Plato)

De tentoonstellingen Faces Then en Faces Now gaan over het genre van het portret binnen de beeldende kunstwereld, maar steeds ook over individuen: de personen die zijn afgebeeld. Stilzwijgend richten zij zich tot ons, bezoeker. Wat hebben zij ons te vertellen? Hoe spreken zij ons aan? Wat leren wij uit de sfeer van een werk, uit de kledij, attributen of (te) diepe groeven in een gelaat?! Volgens de sociale psychologie hebben wij instinctief in vijftien seconden al een oordeel over iemand klaar. We voelen meer sympathie voor wie op ons lijkt. Over wie niet tot onze groep of (sub)cultuur behoort, kijken we gemakkelijker heen. Hoe spelen deze mechanismen mee in een bezoek aan Faces Then en Faces Now?!

We haken in op dit psychologisch spel dat de beide tentoonstellingen automatisch uitlokken. We transformeren de tentoonstellingsruimte tot een sociale ruimte waar ontmoeting centraal staat: ontmoeting tussen de toeschouwers en de afgebeelde personen maar ook tussen de bezoekers onderling en tussen de bezoekers en de portretkunstenaars: de onzichtbare aanwezigen. Dit doen we door bescheiden spel-interventies in het parcours te integreren. De mens is een ‘homo ludens’: spel vormt een ongedwongen kader voor informele ontmoeting. Tegelijk doen de interventies bezoekers langer stilstaan bij wie men anders misschien (te) snel voorbij zou lopen.

Spelinterventies:
#1: Wie is het? (Guess who?)
#2: Memo-wie? (Memo-who?)
#3: Pokerface (Pokerface)
#4: Face to face (Face to face)





Praktische info

Interventie voor ‘Faces then / Faces now’, Bozar, 2015. In het kader van ‘What’s happening’. Concept en uitwerking: Julie Rodeyns en Wouter Bouchez. Medewerkers: Tom Viaene, Jacoba Dezwaef, Elise Pertz, Susanne Weck, Rémi Rupprecht. Met bijzondere dank aan Lisa Franken en Lieve Raymaekers.

Bekijk hier de google- hang out met Julie Rodeyns en Wouter Bouchez.

Lees hier de recensie in De Standaard: